موریانه های چوبی

بیست و چهار سال پیش در چنان روزی(۲ فروردین) چشمانم با نور خورشید آشنا شد.وقتی به سالهای رفته نگاه میکنم از وجدانم  کاملا احساس رضایت دارم چون توی تمام این مدت اگر نتونستم کوزه ی کسی رو آب کنم حداقل اون رو نشکستم.امسال رو هم با یه شکست به تلخی زهر مار دارم تموم میکنم.سالهای تلخی که پشت سر هم اومدند و قشنگ ترین لحظه های زندگیمو نابود کردند.             خیلی دوست دارم بدونم خدا تاوان این لحظه های نابود شده رو چه جوری بهم بر میگردونه؟                 شما میدونید؟